Post Nawiew jako rozwiązanie źle działającej wentylacji grawitacyjnej pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

W świetle prawa pracą na wysokości jest każda praca, która jest wykonywana na powierzchni znajdującej się na wysokości minimum 1 m ponad poziomem ziemi lub podłogi.
Prace na dachu, tak jak wszystkie prace wysokościowe, są obciążone wysokim ryzykiem. Według danych GUS, upadki z wysokości stanowią więcej niż 30 % wszystkich wypadków przy pracy.
Każdy pracodawca powinien więc precyzyjnie sformułować wymogi w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy na wysokości. Przede wszystkim powinien on zadbać o nadzór nad całością prac odpowiednio wykwalifikowanych osób, ale również zapewnić właściwe instrumenty zabezpieczające.
Kluczowe znaczenie ma tutaj należyte rozplanowanie prac wysokościowych. Musi być ono uzależnione przede wszystkim od: usytuowania budynku, nachylenia dachu, jego konstrukcji i materiałów, z jakich został zrobiony, a także od prawdopodobieństwa dostępu do miejsca prac osób nieuprawnionych. Konieczne jest również rozpoznanie potencjalnych zagrożeń, a także zadbanie o właściwe środki zapobiegawcze.
Pracodawca razem z inwestorem oraz kierownikiem budowy powinien więc opracować szczegółowy plan dotyczący prac na wysokości.
Pamiętajmy również, że wykonawca robót budowlanych, przy których istnieje niebezpieczeństwo upadku z wysokości powyżej 5 m, powinien zgodnie z prawem sporządzić instrukcję ich przeprowadzenia. W celu zapewnienia asekuracji, prace na wysokości powinny być wykonywane przez minimum dwie osoby.
Prace na wysokości muszą się wiązać z dużą dyscypliną:
1. W przypadku dachów mających pokrycie o niskiej obciążalności powinno się montować specjalne mostki zabezpieczające.
2. Po skończonej pracy lub w czasie przerwy wszelkie narzędzia i materiały należy usunąć z dachu lub zabezpieczyć w taki sposób, aby uniemożliwić ich upadek z wysokości.
3. Transport materiałów musi się odbywać w taki sposób, aby uniemożliwić ich zahaczenie o konstrukcję budynku.
4. Z wyjątkową dbałością należy zaplanować transport gorącego lepiku.
5. Prace na wysokości mogą być wykonywane tylko przy właściwej pogodzie – muszą być one przerwane po zapadnięciu zmierzchu, przy gęstej mgle, opadach śniegu lub deszczu, a także przy silnym wietrze.
Zgodnie z prawem, na powierzchniach znajdujących się na wysokości ponad 1 m nad poziomem ziemi lub podłogi, na których przebywają pracownicy, należy zamontować balustrady złożone z poręczy ochronnych umiejscowionych na wysokości minimum 1,1 m i z krawężników o wysokości minimum 0,15 m. W połowie wysokości między krawężnikiem i poręczą należy umieścić poprzeczkę.
Prace wysokościowe należy planować i realizować w taki sposób, aby pracownik nie był zmuszony do wychylania się poza balustradę.
W przypadku prac na rusztowaniach oraz na wiszących podestach ruchomych, na wysokości ponad 2 m od poziomu podłogi lub ziemi konieczne jest:
1. Zapewnienie odpowiedniej wytrzymałości i stabilności rusztowań.
2. Zapewnienie bezpieczeństwa komunikacji pionowej i swobodnego dojścia do miejsca robót.
3. Dokonanie odbioru technicznego rusztowania przed rozpoczęciem jego użytkowania.
Do najważniejszych środków zabezpieczających przed upadkiem z wysokości zaliczamy tak zwane środki ochrony zbiorowej, a więc: siatki ochronne i siatki bezpieczeństwa, balustrady oraz rusztowania ochronne. W sytuacji, kiedy niemożliwe jest użycie tych środków, możemy skorzystać ze środków ochrony indywidualnej, na przykład szelek bezpieczeństwa. W takich przypadkach jednak konieczny jest stały nadzór nad robotami oraz duże zdyscyplinowanie pracowników.
Również transport materiałów na dach powinien zostać właściwie zaplanowany, co pozwoli skrócić czas pracy i tym samym zmniejszyć ryzyko wypadku. Zaleca się ograniczenie transportu ręcznego na rzecz transportu mechanicznego z użyciem: dźwigów budowlanych, żurawi, wciągarek, rur, rynien zsypowych i rękawów. Szczególnie niebezpieczne może być zrzucanie przedmiotów z dachu. Może ono skutkować upadkiem z wysokości. Strefa niebezpieczna powinna zostać oznakowana i wygrodzona. Należy także uniemożliwić dostęp osób nieuprawnionych do obszarów zagrożonych upadkiem materiałów.
W przypadku prowadzenia prac blisko krawędzi dachu o nachyleniu do 20 % albo dachu płaskiego, pracownik powinien być właściwie zabezpieczony przed upadkiem. Jeżeli nachylenie dachu jest większe niż 20 %, przy braku rusztowań ochronnych, pracownik powinien skorzystać ze środków ochrony indywidualnej albo z innych instrumentów zabezpieczających.
Wejście na dach i zejście z niego może odbywać się przy użyciu:
1. Drabiny. Pamiętajmy jednak, że sprawdza się ona tylko przy krótkotrwałych pracach i przy niedużych różnicach poziomów.
2. Rusztowania zamontowanego w miejscu prac dachowych. Musi mieć ono odpowiedni pion komunikacyjny, który umożliwi dostęp do krawędzi dachu, bezpieczne wejście na dach oraz przechowanie materiałów w czasie trwania prac.
3. Rusztowania wieżowego mobilnego lub stojakowego.
4. Mechanicznych środków transportu, na przykład ruchomych podestów.
Zanim przystąpią do robót, pracownicy powinni zostać poddani specjalnemu instruktażowi dotyczącemu przede wszystkim:
a) sposobu wejścia na dach i zejścia z niego,
b) sposobu transportu materiałów na dach,
c) właściwych środków zabezpieczających przed upadkiem z dachu.
Przed przystąpieniem do pracy pracownik powinien przedstawić pracodawcy orzeczenie o braku przeciwwskazań do pracy na wysokości. Musi zostać on również poddany ogólnemu badaniu lekarskiemu.
Przy pracach dekarskich wykonywanych na dachach płaskich obowiązkowe jest używanie szelek ochronnych zapobiegających upadkowi z wysokości oraz odpowiedniego obuwia roboczego, które ochroni stopy przed zranieniami.
Aby zapewnić bezpieczeństwo osób pracujących przy krawędzi dachu i na wąskich gzymsach, stosuje się stałe systemy kotwiczące dla sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości. Zapewniają one odpowiednią asekurację. Właściwie zaprojektowany i zamontowany system kotwiczący stanowi optymalne rozwiązanie kwestii ochrony przed upadkiem z wysokości. Wskazane jest stosowanie systemów zgodnych z normą EN 795. Parametry ochronne i użytkowe tych systemów zgodne są z przepisami bezpieczeństwa pracy.
System asekuracyjny można zamontować właściwie na każdym obiekcie. Najlepszym rozwiązaniem jest zaplanowanie elementów kotwiczących w fazie projektowania obiektu. Jednak zamontowanie urządzenia kotwiczącego jest możliwe także na budynkach już istniejących.
Punkty kotwiczące muszą mieć właściwą stabilność i wytrzymałość. Jeżeli mają one certyfikat i są właściwie oznakowane, wówczas mocowanie sprzętu asekuracyjnego nie powinno przysporzyć nam kłopotów. Jeżeli jednak brakuje takich punktów, jesteśmy zmuszeni wykorzystać do kotwiczenia któryś z elementów konstrukcji, na przykład komin.
Stałe systemy kotwiczące mogą występować w formie szyn z wózkami kotwiczącymi, kotew lub lin stalowych. Urządzenia te są związanie z obiektem w sposób trwały.
Słupki kotwiczące są to urządzenia umożliwiające zakotwiczenie sprzętu ochronnego do miejsca zaczepowego, które znajduje się u szczytu słupka. Są one związane z konstrukcją dachu w sposób trwały, a ich wysokość wynosi zazwyczaj do 1 metra.
Poziome systemy kotwiczące z prowadnicą linową chronią przed upadkiem, umożliwiając jednocześnie swobodne przemieszczanie się w poziomie. Sprzęt chroniący może zostać przymocowany w dowolnym punkcie liny.
Pamiętajmy, że punkty kotwiczące z certyfikatem oraz poziome systemy ochrony powinny być kontrolowane w cyklu rocznym. Jeżeli kontrola nie została przeprowadzona w koniecznym terminie, nie należy korzystać z urządzenia.

Post Asekuracja przy pracy na dachu pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Post Jak zostać kominiarzem? pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Najpopularniejszą spośród metod uszczelniania komina jest metoda obróbki komina z blachy. Do obróbki wykorzystuje się blachę płaską, tytanowo-cynkową lub miedzianą. Jest to metoda trwała i skuteczna, niezależnie od tego, czy dach pokryty jest gontem bitumicznym, blachodachówką, dachówką cementową czy ceramiczną. W metodzie tej wykonuje się obróbki z jednego lub dwóch kawałków blachy, a następnie wprowadza się je w wykonane po obrysie komina nacięcie. W dalszej kolejności wykonuje się uszczelnienia połączeń pomiędzy blachą a ścianami komina. Do uszczelnienia najlepiej jest użyć specjalistycznego silikonu dekarskiego.

Innym sposobem uszczelniania komina murowanego jest szlamowanie. Metoda ta polega na powlekaniu wnętrz przewodów kominowych przy użyciu specjalnych zapraw bądź mas uszczelniających. Często używaną do szlamowania masą jest masa SKD, którą nanosi się na nieszczelności za pomocą specjalnych urządzeń. Jest ona odporna na wysokie temperatury i na ścieranie. Dużym atutem szlamowania jest krótki czas wykonania, dość niska cena, a także brak niedogodności dla mieszkańców obiektu. Jest to jednak rozwiązanie dość prowizoryczne. Nie zapewni ono całkowitego wyeliminowania nieszczelności, które mogą szybko pojawić się na nowo. Jeżeli będziemy w stanie zlokalizować nieszczelności, możemy usunąć je skuwając tynk i uzupełniając ubytki zaprawy z zewnątrz.

Kolejną metodą jest metoda frezowania. Ma ona zastosowanie w przypadkach nieszczelności komina wewnątrz budynku, gdy dym dostaje się do pomieszczeń. Frezowanie sprawdza się również, kiedy komin ma zbyt małą średnicę. Pozwala ono powiększyć wnętrze komina, dzięki czemu ułatwiony zostaje przepływ spalin.

Najtrwalszą z metod jest z pewnością montaż stalowego wkładu kominowego. Stal musi być żaroodporna. Tego typu wkłady wsuwane są od góry, a stary komin staje się ich obudową. Ich przekrój jest prostokątny lub okrągły, dzięki czemu dostosowują się do kanału dymowego.
W przypadku montażu wkładu stalowego nie da się jednak uniknąć zwężenia kanału dymowego. Kiedy okaże się on być zbyt wąski, będziemy musieli zainstalować nowy komin.

Post Metody uszczelniania starego komina pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Zadbaj o bezpieczeństwo swojej rodziny!
Roczna kontrola kominiarska jest obowiązkowa dla każdego właściciela domu!
Protokół kominiarski jest ważny dla ubezpieczyciela!

W świetle prawa
Przepisy ustawy Prawo budowlane nakładają na właścicieli oraz zarządców domów jednorodzinnych, a także budynków wielorodzinnych obowiązek przeprowadzenia okresowej kontroli przewodów dymowych spalinowych i wentylacyjnych. W każdym budynku raz do roku kominiarz musi więc dokonać weryfikacji stanu technicznego przewodów i ewentualnie oczyścić je. Co pięć lat natomiast należy dokonać ich inwentaryzacji.
Po zakończeniu przeglądu właściciel lub zarządca ma obowiązek usunięcia wykrytych uszkodzeń. Powinny być one wyszczególnione w protokole kominiarskim. Kopię protokołu powinien otrzymać powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.
Pamiętajmy, że za zaniechanie rocznej kontroli kominiarskiej możemy zapłacić do 500 zł. mandatu orzeczonego przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego lub inną karę pieniężną, którą orzec może sąd grodzki.
Nie zapominajmy również, a może przede wszystkim, że zaniechanie rocznej kontroli kominiarskiej może pociągać za sobą poważne niebezpieczeństwo dla naszego zdrowia, a nawet życia!

Post Ruszyła akcja Warszawskiego Kominiarza – roczna kontrola kominiarska pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Jedną z metod czyszczenia wentylacji jest metoda sucha – opiera się na czyszczeniu mechanicznym wnętrz kanałów wentylacyjnych przy pomocy specjalnych wałków rotacyjnych zakończonych obrotowymi szczotkami. Szczotki te napędzane są zwykłą wkrtarką. Wałek rotacyjny potrafi rozbić nawet sadzę szklistą lub usunąć smołę z komina, która jest najtrudniejszym zanieczyszczeniem kominowym. W metodzie suchej używa się różnych typów szczotek rotacyjnych, co uzależnione jest od rodzaju zanieczyszczeń i kształtu kanałów kominowych.
Metoda ta jest prosta w użyciu, może ją wykonywać jedna osoba. Nie potrzebne są wiertarki, przedłużacze. Więcej o obrotowych szczotkach kominowych oraz mechanicznym czyszczeniu komina na stronie www.virra.pl.

Post Zestaw kominiarski – mechaniczne czyszczenie wentylacji pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

W naszych pomieszczeniach nieustannie wytwarzany jest dwutlenek węgla, para wodna, kurz i inne alergeny, a w kanałach doprowadzających powietrze zalegać mogą inne szkodliwe substancje, na przykład pozostałości materiałów budowlanych, elementy izolacji i tym podobne. Z tego względu konieczne jest regularne eliminowanie tych substancji z pomieszczeń oraz dostarczanie do nich czystego powietrza. Jeżeli w mieszkaniu mamy wentylację grawitacyjną, powinniśmy przywyknąć do jej czasowej nieskuteczności. Wietrzenie pomieszczeń okazuje się bowiem często niewystarczające, a duża intensywność wentylacji powoduje wysuszanie powietrza i generuje spore koszty. Natomiast zastosowanie wentylacji mechanicznej jest dobrym rozwiązaniem dla osób zmagających się z alergiami. W tym przypadku powietrze dostarczane do wnętrza przepuszczone zostaje przez filtry, które usuwają większość zawartych w nim szkodliwych substancji. Jednak z racji możliwości zasiedlania kanałów wentylacyjnych przez drobnoustroje, istnieje rozpowszechniona opinia o szkodliwości tego typu wentylacji.

Niewątpliwie istnieje konieczność czyszczenia kanałów wentylacyjnych. Zabieg ten pozwoli nam uniknąć wielu kłopotów zdrowotnych. Niewielka ilość kurzu w kanałach nie stanowi zagrożenia. Jednak mocno zanieczyszczone kanały mogą być niebezpieczne dla naszego zdrowia, ponieważ zaczynają one rozprowadzać drobnoustroje po całym mieszkaniu.
Korzyści czyszczenia kanałów powietrznych
Jakość powietrza. Nawet, jeśli dziś nie wykazujemy reakcji alergicznych, krążące w powietrzu alergeny mogą spowodować poważne kłopoty zdrowotne w przyszłości.
Zdrowie. Czyszczenie kanałów pozwoli ograniczyć ilość alergenów bytujących w naszych pomieszczeniach. Kiedy wdychane przez nas powietrze jest czyste, nasz system odpornościowy wzmacnia się.
Zapach. Regularne czyszczenie kanałów pomoże nam też pozbyć się nieprzyjemnych zapachów spowodowanych zaleganiem w kanałach mikroorganizmów.
Czystość. Dzięki zabiegowi czyszczenia kanałów łatwiej nam będzie utrzymać czystość w naszych pomieszczeniach.
Częstotliwość czyszczenia układów wentylacyjnych
Przed podjęciem decyzji o czyszczeniu układu następuje zazwyczaj sprawdzenie stanu czystości kanałów. Nie istnieją żadne wytyczne dotyczące koniecznej częstotliwości czyszczenia układów wentylacyjnych, ponieważ działają one w bardzo różnych warunkach.
Metody czyszczenia wentylacji
Metoda sucha – opiera się na czyszczeniu mechanicznym przy pomocy obrotowych szczotek napędzanych elektrycznie, pneumatycznie lub hydraulicznie. Szczotki takie wyposażone są zazwyczaj w kamery inspekcyjne. W przypadku dużego zatłuszczenia stosuje się obrotową dyszę. Z dyszy tej wydobywa się suchy lód i sprężone powietrze.
Metoda mokra – polega na dezynfekcji. Stosuje się tu metodę chemiczną (z użyciem środków biobójczych) lub fizyczną (przy pomocy promieniowania nadfioletowego oraz ozonowania).
Pamiętajmy, że do czyszczenia kanałów wentylacyjnych niezbędne są specjalne umiejętności oraz zastosowanie odzieży ochronnej.

Post Alergia na kurz – czyszczenie wentylacji w mieszkaniu pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Zanim uzyskamy protokół badań i sprawdzeń kominów, musimy je poddać dokładnemu oglądowi i ocenie specjalisty.
Aby nakreślić wymagania odbiorowe dla systemów kominowych, należy przede wszystkim zdefiniować pojęcie komina. Zgodnie z Normą PN EN 1443:2004, komin to droga przenoszenia spalin (komin spalinowy) lub droga przenoszenia powietrza zużytego (komin wentylacyjny). Obudową komina nazywamy natomiast konstrukcję, będącą integralną częścią obiektu ewentualnie konstrukcję wolnostojącą, betonową, murowaną bądź metalową, która zawiera jeden lub kilka pionowych przewodów. Zgodnie z Normą, dopuszczalne jest również użytkowanie przewodów kominowych ze sztucznych tworzyw. Producent zobowiązany jest wówczas do określenia odporności ogniowej tworzywa.
Istotnym etapem przy określaniu wymagań odbiorowych systemów kominowych powinno być zapoznanie się z klasyfikacją typów kominów.

Ze względu na charakter pracy kominy dzielimy na:
- komin w trybie pracy suchym: komin palenisk na paliwo stałe, gdzie temperatura spalin jest wyższa niż 160°C
- komin w trybie pracy mokrym: komin niskotemperaturowych, gazowych kotłów CO, kotłów kondensacyjnych
- komin działający w nadciśnieniu: ciśnienie we wnętrzu komina jest wyższe od ciśnienia na zewnątrz
- komin działający w podciśnieniu: ciśnienie we wnętrzu komina jest niższe od ciśnienia na zewnątrz

Ze względu na funkcję kominy dzielimy na:
– wentylacyjne: ich zadaniem jest dostarczanie powietrza niezbędnego w procesie spalania, a także wymiana powietrza w budynku
– spalinowe: odprowadzają spaliny z palenisk gazowych
– dymowe: odprowadzają spaliny z palenisk opalanych paliwem stałym

Ze względu na konstrukcję obudowy kominy dzielimy na:
- wewnętrzne
- zewnętrzne
- jednowarstwowe: kominy o jednorodnej ścianie przewodu
- wielowarstwowe: ściana przewodu ma kilka warstw

Do kluczowych funkcji systemów kominowych możemy zaliczyć przede wszystkim: wymianę powietrza i dostarczanie powietrza niezbędnego w procesie spalania, a także odprowadzanie spalin do atmosfery. Komin winien zapewniać odpowiedni ciąg kominowy. W przypadku kominów: dymowego i spalinowego, właściwa długość komina określona jest przez dystans od paleniska do jego wylotu. Jeśli chodzi o komin wentylacyjny, to długość określona jest przez dystans od punktu włączenia wentylacji do wylotu.

Wymagania dla przewodów wentylacyjnych:
– jeżeli urządzenia grzewcze pobierają powietrze do spalania z wnętrza budynku, należy zainstalować wentylację nawiewną w pomieszczeniu, w którym urządzenia te się znajdują
– nie należy zamykać czy zasłaniać otworów wentylacyjnych
– należy tak usytuować wyloty przewodów wywiewnych, aby dym wydobywający się z kotłowni nie przedostawał się do pozostałych pomieszczeń
– wentylacja z innych pomieszczeń nie może być podłączana do wentylacji z kotłowni
– otwory wywiewne winny być umiejscowione blisko stropu, a ich pole przekroju nie może być mniejsze niż 14 x 14 cm netto
– należy zachować dostęp do oczyszczania przewodu z zanieczyszczeń

Wymagania konstrukcyjne dla systemów kominowych:
– przekrój przewodów spalinowych i dymowych musi być odpowiedni do obciążenia cieplnego, które pochodzi od urządzeń grzewczych
– niedopuszczalne jest stosowanie przewodów zbiorczych z przykanalikami, dopuszcza się natomiast stosowanie systemów powietrzno – spalinowych, dostosowanych do pracy z urządzeniami mającymi zamkniętą komorę spalania
– kominy do użytku sezonowego powinny zostać zabezpieczone przed zagnieżdżaniem się ptaków przy pomocy siatki
– wewnętrzna powierzchnia komina powinna być gładka
– konstrukcja komina powinna umożliwiać okresowe czyszczenie i kontrolę
– gdy funkcja komina ma zostać zmieniona, jego przekrój musi zostać dostosowany do tej zmiany
– niedopuszczalne jest odprowadzanie spalin z urządzeń na paliwa płynne lub stałe przez ścianę budynku
– wymagania dotyczące materiałów konstrukcyjnych:
1. materiały niepalne, o odporności ogniowej minimum 60 minut
2. powinny zapewniać szczelność komina, a także być dopuszczone do użycia w budownictwie
3. jeśli chodzi o przewody spalinowe, ich powierzchnia wewnętrzna powinna być gładka i odporna na działanie produktów spalania

Wymagania dla wszystkich rodzajów kominów:
– zabronione jest instalowanie na kominie i jego ścianie urządzeń sanitarnych i technicznych, które nie są częścią jego wyposażenia
– zabronione jest instalowanie komina na urządzeniu grzewczym, z pionowym odprowadzaniem spalin
– kominy mające przewody o przekroju większym niż 0,075 m² winny być wydzielone z konstrukcji obiektu
– istnieje konieczność izolacji termicznej kominów znajdujących się na zewnątrz obiektu lub w jego zewnętrznej ścianie
– dopuszczalne jest odchylenie komina od pionu maksimum o 30°, na odcinku maksymalnym 2 metrów
– komin powinien być prowadzony od fundamentu w stronę wylotu i ponad dachem w sposób ciągły
– połączenia części składowych komina muszą być szczelne
– niedopuszczalne jest łączenie elementów komina w stropach
– komin powinien składać się z następujących elementów:
1. otwór wyczystny znajdujący się ponad dnem komina lub ponad podłączeniem czopucha; otwór ten winien być zamknięty, a jego zamknięcie – wykonane z niepalnego materiału
2. otwory rewizyjne wykonane w skosach komina
3. zbiornik zanieczyszczeń umiejscowiony w stopie komina

Umiejscowienie wylotów kominów:
Powinny być one wyprowadzone ponad dachem na następującą wysokość:
– w przypadku dachów płaskich z kątem nachylenia połaci nie większym niż 12° oraz przy dachach stromych z kątem nachylenia ponad 12°, mających łatwopalne pokrycie – minimum 0,60 m od poziomu kalenicy
– w przypadku dachów stromych z kątem nachylenia połaci większym niż 12°, mających niepalne pokrycie – wyloty przewodów powinny być umiejscowione minimum 0,30 m od dachu i w odległości w kierunku poziomym od powierzchni dachu minimum 1 m
– jeżeli na dachu znajduje się nadbudówka, wylot komina winien być umiejscowiony powyżej nadbudówki

Jeżeli komin jest umiejscowiony obok przeszkody lub w przypadku dachów wgłębionych, wylot komina winien się znajdować:
– minimum 0,30 m górnej wyższej krawędzi przeszkody – jeżeli komin umiejscowiony jest mniej niż 1,5 m od przeszkody
– minimum w poziomie górnej krawędzi przeszkody – jeżeli komin umiejscowiony jest więcej niż 1,5 do 3 m od przeszkody
– nad płaszczyzną przeprowadzoną pod kątem 12° w dół od wysokości przeszkody – jeżeli komin umiejscowiony jest od 3 do 10 m od przeszkody

Odbiór przewodów kominowych:
Odbiór formalny:
– weryfikacja zgodności realizacji instalacji z jej projektem
– weryfikacja oznakowania komina, co ułatwi nam zidentyfikowanie producenta oraz odpowiednie zaklasyfikowanie komina
– weryfikacja poprawności użytych materiałów, aktualności atestów oraz aprobat technicznych
Odbiór fizyczny – badanie przewodów kominowych, a więc weryfikacja:
– drożności przewodów
– prawidłowości ich przeprowadzenia
– ich kierunku
– wielkości ich przekrojów
– stanu ich powierzchni
– ich wlotów i wylotów
– grubości przegród
– łączeń poszczególnych części
– wyposażenia otworów
– poprawności ciągu
Na podstawie powyższych badań sporządzany jest protokół odbioru. Jest on dołączany do dziennika budowy i stanowi dokument kwalifikujący budynek do użytkowania. Wówczas możemy uznać odbiór kominiarski za ukończony.

Sprzęt:
Badania tego typu przeprowadzane są przy użyciu specjalistycznego sprzętu. Aby zweryfikować szczelność przewodu, wykorzystuje się tradycyjnie świecę dymną albo nowocześniejsze metody. Dla sprawdzenia wielkości i poprawności ciągu stosuje się anemometr skrzydełkowy, natomiast kiedy przeprowadzamy inspekcję wewnętrznej powierzchni obudowy przewodu, musimy użyć inspekcyjnej kamery kominowej.

Post Odbiór kominiarski budynku pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Wentylacja hybrydowa
Jeśli zależy nam na odpowiedniej wymianie powietrza, a wentylacja grawitacyjna nie spełnia swojej roli, warto skorzystać z systemu wentylacji hybrydowej, która zyskuje coraz większą liczbę zwolenników. Wentylacja hybrydowa stanowi syntezę dwóch typów wentylacji – mechanicznej i grawitacyjnej. Zapewnia ona właściwą jakość powietrza bez względu na porę roku i warunki atmosferyczne. System ten stosuje się głównie w budynkach jedno- i wielorodzinnych.
Zasada działania wentylacji hybrydowej jest następująca: kiedy powietrze wypływa przez przewód wentylacyjny w sposób naturalny, wentylator jest wyłączony, jednak kiedy ciąg kominowy jest słaby, wówczas załącza się silnik. System ten działa przy pomocy specjalnego modułu sterującego z czujnikiem tempa przepływu powietrza. Moduł ten umożliwia automatyczne włączanie i wyłączanie się silnika.
Wentylacja hybrydowa wymaga zastosowania specjalnych wentylatorów wyciągowych. Instaluje się je przy wylotach kominów wentylacyjnych. Są to tak zwane nasady hybrydowe. Do ich funkcji należy głównie stabilizowanie ciągu kominowego. Kiedy wieje wiatr, nasada wykorzystuje jego energię, aby wytworzyć podciśnienie w kominie i zassać zużyte powietrze. A kiedy wiatr ustaje, nasada obraca się dzięki silnikowi o niedużej mocy. W momencie, kiedy wiatr będzie zbyt mocny, silnik spowolni obroty nasady. Dzięki tej zasadzie turbina zużywa prąd tylko wtedy, gdy jest to niezbędne.

Zalety wentylacji hybrydowej:
• niskie koszty eksploatacji – nasada hybrydowa zużywa mniej prądu niż zwykły wentylator
• brak zależności od warunków atmosferycznych
• możliwość szybkiego montażu w budynku – bez konieczności przebijania stropów i ścian
• łatwość konserwacji poszczególnych części systemu
• instalacja nie jest hałaśliwa

Post Wentylacja hybrydowa pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Post Gniazdo ptasie w kominie – jak usunąć gniazdo z przewodu kominowego? pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.