Jedną z metod czyszczenia wentylacji jest metoda sucha – opiera się na czyszczeniu mechanicznym wnętrz kanałów wentylacyjnych przy pomocy specjalnych wałków rotacyjnych zakończonych obrotowymi szczotkami. Szczotki te napędzane są zwykłą wkrtarką. Wałek rotacyjny potrafi rozbić nawet sadzę szklistą lub usunąć smołę z komina, która jest najtrudniejszym zanieczyszczeniem kominowym. W metodzie suchej używa się różnych typów szczotek rotacyjnych, co uzależnione jest od rodzaju zanieczyszczeń i kształtu kanałów kominowych.
Metoda ta jest prosta w użyciu, może ją wykonywać jedna osoba. Nie potrzebne są wiertarki, przedłużacze. Więcej o obrotowych szczotkach kominowych oraz mechanicznym czyszczeniu komina na stronie www.virra.pl.

Post Zestaw kominiarski – mechaniczne czyszczenie wentylacji pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Kontrola roczna kominiarska przeprowadzana jest na podstawie prawnej zapisu Art. 62 1. C Ustawy Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89 z dnia 25 sierpnia 1994 r. z późniejszymi zmianami). Dzięki niej uzyskuje się informacje na temat dobrego działania przewodów kominowych, ich podłączeń oraz bezpieczeństwa korzystania z nich. Kontrolę przeprowadza zespół dwóch kominiarzy, a jeden z nich musi być mistrzem kominiarskim. Sprawdzane są przewody kominowe dymowe, spalinowe oraz wentylacyjne. Badana jest drożność przewodów kominowych, drożność podłączeń, prawidłowość zainstalowania kratek wentylacyjnych, ciąg powietrza, ciągi kominowe, stan techniczny kominów pod dachem. Sprawdzane są głowice kominowe, ściany kominowe, nasady kominowe, prawidłowość wylotów przewodów. Kontrola drożności jest realizowana za pomocą kuli kominiarskiej. Jeśli kula przejdzie przez cały przewód swobodnie, oznacza to, że przewód jest drożny. Jeśli zatrzyma się, kontrola zostanie przeprowadzona starannie i zbadany zostanie powód takiego zatrzymania. Należy pamiętać, że do jednego przewodu kominowego można podłączyć jeden piecyk wieloczerpalny, jedną kratkę grawitacyjną, jedną kuchnię węglową oraz trzy piece węglowe. To także sprawdzają kominiarze podczas kontroli rocznej.

Ekipa kominiarska sprawdza, czy drzwiczki są odpowiednio szczelne. Bada się, czy mechaniczna wentylacja nie została zastosowana w pomieszczeniach opalanych paliwem stałym, ciekłym lub gazowym. Jest to zabronione. Nie wolno stosować także wentylatorów mechanicznych oraz okapów z wymuszonym ciągiem tam,  gdzie jest wentylacja grawitacyjna.

Kominiarze badają ciąg kominowy najczęściej ciągomierzami firmy Wohler. Metodą wzrokową badany jest stan techniczny kominów pod dachem. Ekipa przypomina, że aneksy kuchenne lub kuchnie bez okien, a mające kuchenkę gazową, powinny mieć wentylację wywiewną mechaniczną. Obowiązek jej montażu spoczywa na właścicielu mieszkania.

Często brakuje szczelności przewodów kominowych, co sprawia, że ciąg kominowy jest zmienny. Szczelność coraz częściej ocenia się za pomocą kamery inspekcyjnej oraz ogląda się przewód od początku do końca. Ekipa kontrolerów zbada też, czy na strychu nie ma dużych ilości papierów, materiałów oraz innych rzeczy łatwopalnych. Jest to zagrożeniem dla budynku.

Po kontroli kominiarze zostawiają protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych. Jest to rysunek wraz z opisem, powinien on być czytelny dla osoby zlecającej taką kontrolę.

Do kontroli używa się kuli kominiarskiej, anemometru cyfrowego, ciągomierza, kamery inspekcyjnej, latarki, radiotelefonów. Kontrola przeprowadzana jest zgodnie z zapisami Prawa Budowlanego, Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, polskich norm. Ekipa musi także przestrzegać regulaminu obowiązującego mistrzów kominiarskich opracowanego przez Zarząd Główny Korporacji Kominiarzy Polskich.

Przeprowadzenie kontroli rocznej jest obowiązkowe, pozwala właścicielowi domu mieszkalnego spać spokojnie do kolejnej obowiązkowej kontroli.

Post Roczna kontrola kominiarska pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Wentylacja mechaniczna – czyszczenie, przegląd, konserwacja – czyszczenie wentylacji.

Montaż wentylacji mechanicznej jest droższy niż grawitacyjnej, jednak warto ją mieć
w budynku mieszkalnym, a montaż zaplanować już na etapie projektowania danego budynku. Dlaczego opłaca się montowanie wentylacji mechanicznej? Płaci się niższe rachunki za ogrzewanie, w domu jest cieplej, szybko usuwana jest wilgoć, dzięki czemu grzyby nie powstają. Jednak wentylację mechaniczną koniecznie trzeba czyścić, aby utrzymać wysoki standard jej pracy. Utrzymanie takiej wentylacji w dobrym stanie nie jest jednak zadaniem niezwykle skomplikowanym. Można spokojnie samodzielnie zadbać o to, aby nasza wentylacja nie była brudna i nie rozsiewała wokół szkodliwych zarazków i bakterii.

Wentylacja mechaniczna instalowana jest nie tylko w domach mieszkalnych, lecz również w biurach, szpitalach, restauracjach, hotelach, uczelniach, szkołach, itp.

Po roku lub dwóch od dnia zainstalowania wentylacji mechanicznej niezbędne jest czyszczenie takiego urządzenia. Brudna wentylacja mechaniczna generuje wilgoć, pracuje głośno – warto po zauważeniu takich sygnałów natychmiast przystąpić do zamówienia czyszczenia takiej wentylacji.

Zadziwiające jest to, że w Polsce nie ma bardzo precyzyjnych przepisów jak często przeglądać i konserwować wentylację mechaniczną. Jednak z doświadczenia wiadomo, że raz w roku należy takie działanie przeprowadzić.

Wentylacja zapuszczona, brudna, rzadko czyszczona jest źródłem zarazków oraz wirusów rozsiewanych w całym otoczeniu. Znany jest syndrom tak zwanego chorego budynku. Syndrom chorego budynku wykazują te domy, w których jest na przykład zbyt oszczędnie zaprojektowana wentylacja. Może to prowadzić do złego samopoczucia osób przebywających w takich budynkach oraz do omdleń, a nawet utraty przytomności. Oczyszczanie wentylacji nie jest dobrą wolą, lecz obowiązkiem osób prywatnych oraz firm i instytucji.

Ważne jest przestrzeganie obowiązujących przepisów, między innymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które w paragrafie 147 ust. 1 stwierdza, że wentylacja i klimatyzacja mają zapewniać właściwą jakość środowiska wewnętrznego, czyli wielkość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność, prędkość ruchu powietrza
w pomieszczeniach.

Prawo budowlane także podkreśla konieczność przeprowadzania kontroli instalacji wentylacyjnych – nie mówi jak często należy to robić, ale dostrzega potrzebę zachowania odpowiedniej czystości budynków w środku.

Brudna wentylacja prowadzi do chorób takich, jak katar, zapalenie spojówek, kaszel. Fatalnie działa na osoby cierpiące na astmę lub alergię.

Zawsze należy pamiętać o najważniejszych częściach takiego urządzenia, które muszą być czyste, aby jakość wentylacji była wysoka.

Centrala wentylacyjna, czyli rekuperator, pełni ważną rolę. Jej filtry mówią „stop” zanieczyszczeniom. Jednak takie filtry trzeba wymieniać co kilka miesięcy – szczególnie w urządzeniach starszej generacji. Jest to pewien koszt, bo komplet filtrów kosztuje
od 30 do 150 złotych, jednak nie warto oszczędzać na tego rodzaju działaniu. Filtry lekko przybrudzone można wyjąć, oczyścić z kurzu i umieścić ponownie w kasecie, jednak lepiej kupić nowe filtry. Poza tym należy zadbać o wyczyszczenie łopatek wentylatorów i umycie wymiennika ciepła. Usługa tego rodzaju kosztuje co najmniej 100 złotych, a czasami jej cena dochodzi do 200 złotych. Czerpnia i wyrzutnia rekuperatora także muszą być wyczyszczone, a jeśli czerpnię zakleił śnieg to koniecznie trzeba go usunąć. To działanie można wykonać samodzielnie. Przewody wentylacyjne muszą być czyszczone w środku raz na 2-3 lata.

Jeśli posiadacz wentylacji mechanicznej planuje czyszczenie mechaniczne to koniecznie powinien zaprosić do domu fachowca, który okrągłą szczotką usunie nieczystości, a później zostaną one wessane do wentylatora wyciągowego.

Czyszczenie mechaniczne jest kosztowne – należy liczyć się z wydatkiem od 600 do 3000 złotych. Jednak zamówienie takiej usługi co 5-6 lat pozwoli znakomicie zadbać o idealny stan wentylacji mechanicznej oraz przedłuży jej żywotność. Czyszczenie taką metodą jest realne i stosowane, jeżeli kanały są stworzone z przewodów o odpowiednim poziomie sztywności. Jeśli jednak tworzą je rury elastyczne, giętkie, na przykład aluminiowe, wówczas nie można w ten sposób oczyścić urządzeń, bo zniszczymy je.

Jeżeli zależy nam na dezynfekcji specjalnym płynem odkażającym to także można ją zamówić. Jednak dezynfekcja następuje zawsze po oczyszczeniu wentylacji, nigdy jej nie zastępuje. Zawsze obowiązuje określona kolejność prac, którą doskonale znają specjaliści z tej dziedziny: diagnoza, oczyszczenie, sporządzenie raportu z prac.

Anemosaty, czyli elementy uplasowane na końcówkach przewodów kanałów wentylacyjnych, odpowiadające za płynną regulację ilości powietrza, czyści się nawilżoną wodą ściereczką. Po czyszczeniu całego urządzenia specjalista sprawdza w jaki sposób przepływa powietrze, spisuje istotny dokument, czyli protokół pomiarowy.

Obecnie czyszczenie przeprowadza się różnymi metodami: wentylację mechaniczną można oczyszczać szczotkami obrotowymi, które poruszają się dzięki prądowi lub pneumatyce, a zamontowane są na wałku, który wykonuje obroty. Można montować szczotki na rodzajach robotów lub czyścić sprężonym powietrzem. Można stosować urządzenia podciśnieniowe, które pracować będą podczas całego procesu czyszczenia. Do czyszczenia na sucho stosuje się instalacje sprężonego powietrza, szczotki zasilane pneumatycznie lub prądem, szczotki, wałki giętkie rotacyjne.

W jaki sposób czyści się urządzenia? Oczyszcza się je wtedy, gdy są wyłączone, czyszcząc odgałęzienia, później przewód główny. Urządzenie czyszczące powinno pracować zgodnie z kierunkiem przepływu powietrza wentylacyjnego. Czyszczenie urządzeń szczotkami obrotowymi odrywa zanieczyszczenia przytwierdzone do wnętrza wentylacji. Włosie takich szczotek może być nylonowe, polipropylenowe lub z drutu stalowego. Włókna kervalowe są wytrzymałe i znakomicie czyszczą – jest to nowoczesne włókno. Szczotki obrotowe poruszają się z prędkością od 630 do 1400 obrotów na minutę. Stosować można wałki giętkie rotacyjne, ale lepsze i bardziej nowoczesne są wałki z elastycznej stali, mające kształt stalowej spirali. Prędkość obrotów może być regulowana i dostosowana do kształtu przewodów wentylacyjnych, które mogą mieć kształt okrągły lub prostokątny, oraz przekroje od 100 do 600 milimetrów. Można także szczotki przymocować do robota wyposażonego dodatkowo w kamerę. Pozwala to na kontrolę stanu instalacji, a także monitorowanie nie tylko pracy szczotek, lecz również stanu wnętrza przewodów. Dodatkowym plusem stosowania robota jest możliwość przymocowania do robota urządzenia zraszającego, które pozwala spryskać wnętrza przewodów środkami odkażającymi nazywanymi biocydami. W ten sposób mamy zastosowaną dezynfekcję.

Wentylację mechaniczną czyści się na sucho lub na mokro. Czyszczenie suche wykonuje się szczotkami mechanicznymi, oczyszczanie sprężonym powietrzem lub używając dużego odkurzacza przemysłowego.

Czyszczenie na mokro odbywa się za pomocą pary, chemikaliów (tzw. czyszczenie chemiczne) oraz dzięki dezynfekcji.

Czyszczenie na mokro stosowane jest w bardzo zabrudzonych wentylacjach, pełnych tak zwanego tłustego brudu, którego nie można usunąć w żaden sposób na sucho – szczególnie częsta jest taka sytuacja w wentylacjach kuchennych. Stosowanie substancji chemicznych staje się koniecznością. Środki chemiczne wprowadza się do wnętrza kanałów. Można rozpylać je w postaci mgły z użyciem specjalistycznych dysz do tego celu. Cząstki zanieczyszczeń usuwane są na tak zwanym poziomie molekularnym, a używane chemikalia w ogóle nie szkodzą człowiekowi. Czyszczenie suchym lodem jest nowością, bardzo skuteczną, ale niesamowicie drogą. Stosowana jest ona w dużych fabrykach, gdy zabrudzenia są szczególnie dokuczliwe.

W przypadku czyszczenia chemicznego ważne jest, aby używane środki nie tylko nie szkodziły ludziom, ale również miały atesty PZH. Do dezynfekcji bezpiecznie jest stosować środek dezynfekujący nie zawierający chloru. Wodne roztwory biocydów dobrze oczyszczają kanały, ale nie zaleca się ich stosowania w pomieszczeniach, w których przebywają ludzie. Czyszczenie chemiczne wentylacji mechanicznych stosowane jest zazwyczaj w firmach, głównie na halach produkcyjnych, oraz w gastronomii. Jest ono niezbędne z uwagi na wiele zanieczyszczeń.

Jakie powinny być środki chemiczne służące do czyszczenia klimatyzacji? Powinny one być wszechstronne, bezpieczne oraz posiadać atesty PZH zgodne z ustawą o substancjach i preparatach chemicznych. Dobrze, gdy są one biodegradowalne i mają łagodne działanie. Agresywnie mogą działać na zabrudzenia, ale nie powinny niszczyć żadnych urządzeń. Obecnie hurtownie funkcjonujące na polskim rynku sprzedają coraz więcej środków chemicznych do czyszczenia klimatyzacji. Mają w swojej ofercie również substancje dezynfekujące oraz zapachowe. Warto zadbać dodatkowo o odgrzybienie wentylacji, które obecnie coraz częściej przeprowadza się za pomocą bezpiecznych ultradźwięków.

Zawsze koniecznie należy oczyścić wszystkie elementy wentylacji. A są to: filtry, skraplacz, parownik. Poza tym koniecznie trzeba zadbać o sprawdzenie szczelności połączeń układów freonowego oraz odprowadzania skroplonych substancji, przegląd przewodów i izolacji, sprawdzenie chłodzenia oraz wymianę części zniszczonych. Jeśli ktoś ma zamiar wyczyścić klimatyzację samodzielnie to może kupić w hurtowni specjalny preparat – pięciolitrowy pojemnik kosztuje około 400 złotych brutto. Preparat taki można rozcieńczać i użytkować przez dłuższy czas. Wystarczy na dwa-trzy użycia, ponieważ jest to wysokowydajny koncentrat.

Pamiętajmy, systematyczne czyszczenie wentylacji wpływa na wysoką jakość powietrza oraz zdrowie osób korzystających z takich systemów. Poza tym w przypadku wystąpienia pożaru brudne kanały najlepiej przewodzą ogień oraz ułatwiają jego rozprzestrzenianie się, przyczyniając się w ten sposób do spotęgowania zniszczeń. Jest to kolejny powód przemawiający za koniecznością regularnego czyszczenia klimatyzacji.

Zamawiając oczyszczanie wentylacji należy zwracać uwagę na doświadczenie firmy, profesjonalizm jej pracowników, referencje oraz sprzęt, za pomocą którego wykonuje ona usługi – dobrze, gdy jest to sprzęt nowej generacji, umożliwiający sprawne oczyszczenie kanałów oraz innych części wentylacji. Wiele informacji można znaleźć w Internecie: znajduje się tam strona internetowa firmy, opinie klientów oraz czasami publikowane są referencje lub lista firm zlecających usługę czyszczenia wentylacji. Takie dane pozwalają rozeznać się w potencjale firmy i jej możliwościach.

Post Czyszczenie wentylacji pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Celem pracy kominiarza jest zapobieganie pożarom i zatruciom spalinami, a więc ochrona zdrowia, życia i mienia ludzi. Co wchodzi w zakres usług kominiarskich? Usługi kominiarskie Warszawa to przede wszystkim:

• sprawdzenie stanu przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych;

• czyszczenie przewodów kominowych, trzonów kuchennych i pieców domowych, kominków, pieców rzemieślniczych i przemysłowych, kotłów, kominów fabrycznych, palenisk kotłów nisko- i wysokoprężnych;

• wyeliminowanie przyczyn złego ciągu w urządzeniach kominowych;

• uszczelnianie przewodów kominowych;

• eliminowanie w przewodach kominowych i paleniskach usterek, będących zagrożeniem dla bezpieczeństwa i ochrony przeciwpożarowej;

• sporządzanie inwentaryzacji przewodów kominowych;

• sporządzanie opinii dotyczących podłączenia palenisk i urządzeń grzewczych oraz wentylacyjnych;

• czyszczenie komór wędzarnianych;

• bilansowanie ilości powietrza w pomieszczeniach;

• wykonywanie pomiarów ciągu przewodów kominowych z uwzględnieniem bezpieczeństwa budowlanego i ochrony przeciwpożarowej;

• usuwanie gruzu i gniazd ptasich z przewodów kominowych;

• sporządzanie opinii lub protokołów nakazujących właścicielom lub zarządcom budynków usunięcie usterek, powodujących niebezpieczeństwo powstania pożaru, wybuchu gazu lub zatrucia czadem.

Usługi kominiarskie Warszawa obejmują wszystkie wyżej wymienione prace.

Zadania kominiarza są bardzo zróżnicowane i zależą przede wszystkim od poziomu kwalifikacji:

Pomocnik kominiarski, który uczy się dopiero zawodu, wykonuje pod nadzorem mistrza kominiarskiego proste czynności związane z czyszczeniem i sprawdzaniem drożności przewodów. Może także wykonywać drobne prace inwentaryzacyjne oraz szkice urządzeń. Do jego obowiązków należą przede wszystkim tzw. prace z liną – czyszczenie przewodów ogniowych z zanieczyszczeń oraz sprawdzanie razem z mistrzem kominiarskim drożności instalacji.

Czeladnik kominiarski wykonuje większość czynności zawodowych. Pod okiem mistrza sprawdza drożność przewodów, mierzy i szkicuje instalacje. Może także samodzielnie wykonywać niezbyt skomplikowane prace – na przykład: czyszczenie kominów, kotłowni, wędzarni. Czeladnik kominiarski nie ma jednak uprawnień do sporządzania opinii i ekspertyz.

Dyplomowany mistrz kominiarski tylko w małym zakresie zajmuje się typowymi pracami kominiarskimi. Do jego zadań należy przede wszystkim sporządzanie opinii i ekspertyz – z corocznych kontroli przewodów, odbioru stanu surowego i wykończeniowego nowych instalacji itp. Mistrz kominiarski zajmuje się także rozwiązywaniem trudnych zagadnień kominiarskich i kontaktem z klientami.

Kominiarze posługują się kodeksem etyki kominiarskiej. Obowiązują ich zasady kompetencji, odpowiedzialności, uczciwości, profesjonalnych relacji z klientami oraz poufności informacji, czyli tajemnicy zawodowej. Profesjonalni kominiarze doskonalą swe umiejętności, uczestniczą w szkoleniach, warsztatach, konferencjach. Kupują nowoczesny sprzęt, jak chociażby kamery cyfrowe do sprawdzania wnętrz kominów. Monitorują wszelkie nowinki przydatne w ich pracy.

Usługi kominiarskie Warszawa gwarantują profesjonalne i rzetelne podejście do klienta.

Post Usługi kominiarskie Warszawa pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Kominiarstwo zaczęło rozwijać się już w czasach średniowiecza, na przełomie XII i XIII wieku, kiedy to nasi przodkowie po raz pierwszy postanowili odprowadzać dym z palenisk kominami na zewnątrz budynków, które stawiano powyżej dachów. Ówczesne kominy budowane były z kamienia. Zazwyczaj osiągały rozmiary 1,0 x 1,0 m, były więc szerokie, a przy tym niskie.

Jednak to nie średniowiecze było pierwotnym zalążkiem tworzenia kominów o obecnym wyglądzie.

Starożytni grecy wbudowywali je w konstrukcje murów obronnych, natomiast jak dowiadujemy się w kronikach pochodzących z tamtych czasów, w domach mieszkalnych stosowano „otwory z zamkniętą klapą”. Były to urządzenia prymitywne, jednak dały one solidne podstawy nowożytnemu kominiarstwu.

Inaczej sprawa miała się w starożytnym Rzymie, gdzie nie stawiano kominów w żadnych pomieszczeniach. Co działo się wówczas z trującymi oparami dymu? Uchodziły one przez otwory w dachach, które były tworzone nieopatrznie przez budowniczych, bądź też celowo przez mieszkańców danego obiektu lub korzystających z konkretnej instytucji.

Dopiero III i IV wiek naszej ery przyniósł nowe podstawy kominiarstwu. Zapoczątkowano wówczas budowę tzw. otwartych kominów. Były to szerokie płaszcze umieszczane bezpośrednio nad paleniskami na wysokich filarach. Owe płaszcze zwężały się ku górze tak, by wąskim kanałem mogły swobodnie wychodzić ponad połać dachu.

Jak wspomniane było na początku, typowe kominy, przypominające swoim wyglądem te dzisiejsze, zaczęły powstawać w czasach wieków średnich. Były to kominy szerokie, nazywane także kominami niemieckimi. Z pism wenecjańskich z 1347 roku możemy dowiedzieć się, że miały one duże przekroje, w przeciwieństwie do rosyjskich konstrukcji z tamtego czasu, które to były wąskimi wylotami wyprowadzającymi spaliny poza budynki. Były one dzięki temu bardziej przydatne i ekonomiczne. W Europie zwykło się je określać jako kominy wąskie lub kominy ruskie. Z późniejszych pism, datowanych na lata 20. XV wieku, wynika, że podobne metody odprowadzania dymu z palenisk domowych stosowano również nad w Wiedniu, Pradze, we Frankfurcie, czy w ówczesnej stolicy Polski – Krakowie.

Sama nazwa komin wywodzi się z języka włoskiego. Z tego też języka zapożyczono słowo kominiarz. Ogień stanowił niebezpieczeństwo od najdawniejszych czasów. Rozwój kominów, opracowywanie coraz to nowych, lepszych i bardziej skutecznych metod usuwania szkodliwych substancji z pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych, stwarzały zagrożenie wystąpienia pożarów. Główną tego przyczyną było zapalanie się sadzy, przez co całe domy stawały w płomieniach niszcząc wszystko, co było w ich zasięgu. Z wyżej wymienioną przyczyną związana była potrzeba systematycznego oczyszczania kanałów połączeniowych. W tym momencie zaczął rozwijać się zawód kominiarza. Pierwsi tego typu fachowcy pojawili się na przełomie trzynastego i czternastego wieku. Przez wiele lat speców w praktyce kominiarskiej było zbyt mało, dlatego zaniedbywano usługi czyszczenia kominów we wsiach oraz wśród biedniejszej części społeczeństwa. Skupiano się na zapewnieniu drożności wentylacji w miastach, w pałacach, zamkach oraz klasztorach. Rzemieślnicy ci, przez wzgląd na priorytetowość ich pracy, niebezpieczeństwo wykonywania zawodu oraz ogólny pożytek społeczny pełnionych zadań, cieszyli się ogromnym szacunkiem. W przekonaniu ludzi okresu średniowiecza, co pozostało po obecne czasy, kominiarz był i jest osobą przynoszącą szczęście. Dzieje się tak dlatego, gdyż zapobiega on groźnym w skutkach wypadkom nadmiernego zanieczyszczenia kanałów wentylacyjnych, a co za tym idzie pożarom i zniszczeniom dorobku życiowego.

Pierwsze cechy kominiarzy powstały w wieku szesnastym. Niemiecka Norymberga jako pierwsze miasto wprowadziła cech kominiarski już w 1515 roku. Kominiarze z czeskiej Pragi utworzyli swój własny cech dopiero w roku 1657. W Polsce zaś cech kominiarzy powstał w wieku osiemnastym (1776 rok – Warszawa).

Święty Florian, znany głównie jako patron strażaków, jest opiekunem wszystkich osób wykonujących zawody związane z ogniem, w tym m. in. kominiarzy. Swoje święto obchodzą oni w dniu patronalnym św. Floriana – 4 maja, w rocznicę jego męczeńskiej śmierci.

Powstanie cechów miało niebagatelne znaczenie dla wszystkich kominiarzy. Dbały one nie tylko o dobro stowarzyszonych w nich rzemieślników, lecz także o zapewnienie im renomy wśród społeczeństwa nadając wykonywanym usługom wysoką rangę. Skupiały się również na etyce zawodowej. Pracownicy poddawani byli kontroli zarówno na podłożu jakości pracy oraz moralności zgodnej z przyjętymi zasadami. Stworzono przepisy, które ujednolicały wygląd kominów dla danego obszaru, a także mające na celu, zgodny z obowiązującym prawem, rozwój zawodu.
Pierwszą ustawę regulującą budowę i warunki konstrukcyjne kominów ustanowiono w Austrii w 1849 roku.

Objęte przepisami prawnymi były też stroje kominiarzy. Galowe mundury mogli nosić jedynie wyróżniający się członkowie poszczególnych cechów. Ich wygląd zbliżony był do kroju mundurów żołnierskich z tamtych czasów. Różniły się one głównie kolorem – strój kominiarzy był czarny. Na głowy przywdziewali cylindry również w tej barwie. Obecne mundury tych rzemieślników przypominają nieco dziewiętnastowieczne uniformy. Elementami szczególnie charakterystycznymi, wzorującymi się na średniowiecznych strojach kominiarzy, są: dwurzędowy, zwężający się ku dołowi układ guzików, sztywny, stojący kołnierz oraz szeroki pas.

Ze względu na sytuację polityczną w Polsce – zabory i brak niepodległości do 1918 roku – w naszej ojczyźnie niemożliwy był rozwój cechów kominiarskich oraz tworzenie własnej kultury tego zawodu w środkowo – wschodniej Europie. Restrykcyjne rządy radzieckie nakazały likwidację wszelkiego rodzaju stowarzyszeń rzemieślniczych na tych terenach.

W 1843 roku zarządzono kasatę cechu warszawskiego. Wszystkich kominiarzy wcielono wówczas do służby pożarniczej. Utworzono natomiast oddziały kominiarskie, które działały przy większości placówek straży pożarnej.

Sytuacja pod zaborem austriackim i pruskim (od 1871 roku – niemieckim) wyglądała nieco lepiej niż we wschodniej części dawnego państwa polskiego. Możliwe było tworzenie cechów i organizacji kominiarskich, jednak podporządkowane były one rygorom prawa zaborców. Wszystkie zasady, regulaminy i inne ustalenia opierały się na założeniach niemieckich i austriackich.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę kominiarze mogli przywrócić swoje rzemiosło do stanu sprzed zaborów. Nie było to jednak łatwe zadanie ze względu na różnice zdań rządzących polityków oraz samych kominiarzy. W każdym regionie obowiązywały inne prawa i potrzebne było ich ujednolicenie dla całego narodu, jednak żadna ze stron nie chciała iść na kompromisy twierdząc, że regulacje z ich terenu są tymi najlepszymi.

Dopiero po 10 latach od przywrócenia Polski na mapy Europy – w 1928 roku – ujednolicono prawo kominiarskie. Stało się tak za sprawą wydanej rok wcześniej ustawy mówiącej o normach dotyczących przemysłu i zawodów rzemieślniczych. W każdym województwie wydzielono okręgi kominiarskie. Zwane były też rejonami, którym władze powiatowe nadawały koncesje. Koncesje nadawane były osobom fizycznym i osobom prawnym. I tak do tych pierwszych zaliczano ludzi posiadających odpowiednie uprawnienia do wykonywania zawodu, natomiast do drugich – ludzi mających pełnomocników – kwalifikowanych mistrzów kominiarskich. Na podobnej zasadzie odbywało się tworzenie prawa międzywojennego kominiarzy we wszystkich państwach europejskich. Na największą uwagę zasługuje kominiarstwo lat 30. XX wieku w Niemczech. Reprezentowało bowiem najwyższy poziom w całej Europie. Władze przyznały kominiarzom wiele praw, zawód mógł rozwijać się w szybkim tempie, a co za tym idzie – stał się jedną z czołowych profesji u naszych zachodnich sąsiadów. Ważnym zadaniem wykonywanym przez niemieckich kominiarzy była profilaktyka. Zapobiegali oni pożarom, a przy tym wprowadzali metody mające na celu ochronę środowiska naturalnego, poprzez okresowe sprawdzanie urządzeń grzewczo-kominowych i wentylacyjnych. Zyskali w ten sposób przychylne spojrzenie społeczeństwa i władz. Państwo niemieckie nie oszczędzało także na wyposażeniu kominiarzy, by ci mogli czuć się bezpiecznie. Zaopatrywali ich w najnowszy technicznie sprzęt pożarowy, sprzęt ochrony osobistej, narzędzia pracy oraz ubrania robocze. Nauki zawodu mógł uczyć się każdy, kto posiadał certyfikat zdania tzw. małej matury. Szkolenie trwało od 3,5 do 4 lat. Obowiązkowe było ukończenie średniej szkoły techniczno-kominiarskiej typu turnusowego (4 semestry nauczania). Uczęszczanie do szkoły odbywało się w oderwaniu od zajęć praktycznych.

Podobnie wysoki poziom jak w Niemczech rzemiosło kominiarskie reprezentowało także na Węgrzech, w Australii, Szwajcarii, Danii i Szwecji.

Wszystkie cechy lub inne związki kominiarskie zrzeszone były w Międzynarodowej Konfederacji Mistrzów Kominiarskich. Miała ona siedzibę w Wiedniu, a w swoich szeregach posiadała także cechy polskie. Podczas okresowych spotkań, konferencji oraz odbywających się co cztery lata kongresów informacyjno – wyborczych możliwa była wymiana doświadczeń rzemieślników z całej Europy. Konfederacja odgrywała bardzo ważną rolę również w nadawaniu rangi zawodowi kominiarza w poszczególnych krajach do niej należących.
W okresie rozwoju kominiarstwa w Europie wydawano wiele biuletynów, miesięczników oraz książek instruktarzowych. Miało to na celu szybsze dojrzewanie zawodu oraz informowanie o nowościach technicznych w branży kominiarzy z całej Europy.

W Polsce pierwszy miesięcznik ukazał się w 1930 roku. Był to „Kominiarz Polski” – czasopismo techniczno – zawodowe rzemiosła kominiarskiego.

Szybko postępujący rozwój kominiarstwa przerwała druga wojna światowa. Po jej zakończeniu, w latach 1949-1952, powstały spółdzielnie kominiarskie, różniące się poważnie w swych założeniach, strukturach organizacyjnych, wielkościach, kadrach fachowych i terytorialnym zasięgu działania. Powoływano małe spółdzielnie kominiarskie działające w jednym powiecie, większe – działające w kilku powiatach oraz nieliczne, obejmujące swoim zasięgiem działania obszar dawniejszych województw, jednak tak jak 20 lat wcześniej, w branży panował chaos.
Obalenie rządów komunistycznych przyczyniło się do powtórnego rozwoju kominiarstwa na terenie Polski. Obecnie działalność kominiarzy określa ustawa – Prawo Budowlane – wydana w 1994 roku. Opisuje ona przepisy i wymogi odnośnie budowy kominów, projektowania, a także kwalifikacji niezbędnych do wykonywania zawodu kominiarskiego.

Co istotne, zmieniła się również technika budowania kominów, tradycyjną cegłę zastąpiły gotowe elementy ceramiczne, betonowe lub rury kwasoodporne – dla kotłów gazowych. Cegłę wykorzystuje się już jedynie do obudowywania zewnętrznej części komina.

Postępujący we wszystkich branżach rozwój techniczny dotknął także kominiarstwo. Powstało wiele specjalistycznych urządzeń, takich jak anemometry, analizatory spalin i kamery kominowe. Nowe urządzenia pozwalają na dokładna analizę nieszczelności w przewodach kominowych i szybkie ich usunięcie. Dzięki pomiarom ciągu kominowego i kontrolom urządzeń grzewczych zapobiegamy pożarom i zatruciom czadem.

Jakie zadania wykonują kominiarze dzisiaj

Czym zajmują się kominiarze współcześnie? Odpowiedź na to z pozoru proste pytanie nie jest wcale jednoznaczna. Kominiarz to niejako zawód interdyscyplinarny, ponieważ łączy w sobie czynne czyszczenie instalacji, badają ich stan oraz spełniają rolę decydenta o ich dalszym użytkowaniu. Wszystkie te zadania tyczą się przewodów kominowych (spalinowych oraz dymowych), wentylacyjnych, kotłów i kominów fabrycznych, trzonów kuchennych i pieców domowych, kominków, czopuchów, a także pieców rzemieślniczych i przemysłowych. Badanie wspomnianych elementów prowadzi do wysnuwania wniosków i podejmowania decyzji o ewentualnych naprawach lub dopuszczeniu do dalszego użytkowania. Wszystko to powinno być przez kominiarza właściwie dokumentowane.

Dobry fachowiec powinien: umieć wykonać prace kominiarskie przygotowawcze i zakończeniowe; rozróżniać materiały ognioodporne i ognioochronne, a także wszelkie typy materiałów używanych w konstrukcji komina; biegle obsługiwać narzędzia niezbędne do pracy w zawodzie; umieć posługiwać się dokumentacją techniczną i znać zasady jej tworzenia; znać się na ocenie stanu technicznego sprzętu, narzędzi oraz wykonywanych usług kominiarskich; znać zasady sporządzania i sumiennie wykonywać dokumentację prac oraz inwentaryzację przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych; przestrzegać przepisów BHP, ochrony środowiska, przeciwpożarowych oraz w razie potrzeby umieć udzielić pomocy przedlekarskiej; umieć sporządzać protokoły usuwania usterek; przed rozpoczęciem prac ustalić czas ich trwania oraz zakres i w razie konieczności je modyfikować; umieć odpowiednio zbilansować ilość powietrza w poszczególnych pomieszczeniach.

Do tego każdy kominiarz w zakresie swoich usług powinien mieć czyszczenie: czopuchów i kanałów na linii paleniska – przewody dymowe; palenisk kotłów niskoprężnych i wysokoprężnych, pieców specjalistycznych i przemysłowych; trzonów kuchennych, pieców domowych i kominków; kominów przemysłowych (wolnostojących); przewodów kominowych dymowych, spalinowych i wentylacyjnych. Wszystkie powyższe powinien uprzednio poddać diagnostyce.

W zakresie prac kominiarzy znajdziemy także: uszczelnianie przewodów kominowych, dymowych i wentylacyjnych; usuwanie przyczyn nieprawidłowego ciągu w instalacjach kominowych z uwzględnieniem wypalania przewodów dymowych oraz wykonywanie pomiarów ciągu przewodów kominowych z uwzględnieniem bezpieczeństwa u dowalanego i ochrony przeciwpożarowej.

Wszystkie powyższe usługi wskazują na to, że zawód kominiarza nie należy do najłatwiejszych. W gąszczu przepisów i poddani stresowi pracy w niecodziennym środowisku kominiarze muszą rozwiązywać wiele problemów w celu maksymalizacji bezpieczeństwa, komfortu użytkowania i ekonomiki urządzeń.

Post Historia kominiarstwa pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Poza umiejętnościami i doświadczeniem przydatne do wykonywania zawodu kominiarza okazały się akcesoria ułatwiające, a niekiedy wręcz umożliwiające pracę. Na przestrzeni lat zmieniały się i ewoluowały, by obecnie stanowić szeroką gamę, w której możemy wyróżnić kilka podstawowych narzędzi. Wykorzystywane są zarówno do diagnostyki, jak i do naprawy, regulacji i konserwacji. Poniżej przedstawiono spis alfabetyczny narzędzi najbardziej popularnych oraz niezbędnych do prawidłowego wykonywania kominiarskiego rzemiosła.

ANEMOMETR – sprawdzi ciąg kominowy, jest narzędziem wyborowym.
Anemometr jest narzędziem służącym do sprawdzania i obliczania ciągu kominowego, czyli prędkości przepływającego powietrza lub spalin w przewodzie kominowym, znajduje zastosowanie w kontroli wentylacji. Pomiary odbywają się przede wszystkim w szybach, kanałach wentylacyjnych, rurach instalacji wyciągowej, instalacjach chłodniczych i suszarniach.

ANALIZATOR CYFROWY – weryfikator spalin surowy.
Analizator spalin wykorzystuje się dla zmierzenia wartości charakteryzujących spaliny. Składa się z sondy, komputera pomiarowego i wyświetlacza. Używany głównie w celu regulacji dużych urządzeń grzewczych. Pozwala bardzo dokładnie skontrolować spalanie paliwa w badanym urządzeniu grzewczym. Na podstawie uzyskanych po pomiarze danych można sprawdzić ekonomikę urządzenia.

DRABINA – bez niej kominiarz to kpina.
Drabina potrafi znacząco ułatwić dostęp do kominów. Ze względu na to, iż nie zawsze projektant komina uwzględnia istotność prostoty dostępu podczas prac konserwatorskich to właśnie ona staje się nieodzownym narzędziem każdego kominiarza.

GRACA NARAMIENNA – dla kominiarza cenna.
Graca naramienna, potocznie żelazo, służy do wybierania sadzy ze spadów kominowych, palenisk oraz kanałów, otwierania wyłazów dachowych i ługowania. Wgłębienie w okolicy środka gracy sprawia, iż wykorzystywana jest do linowania przewodu komina. Bezsprzecznie jest uznawana za najstarsze narzędzie kominiarskie. Kominiarze przeważnie mają ją na lewym ramieniu. O jej uniwersalności świadczy fakt, iż czasami jest wykorzystywana jako młotek, przecinak, czy też siekiera.

KAMERA KOMINOWA – cyfrowa królowa.
Kamera kominowa podobnie jak lusterko służy do sprawdzania przewodów kominowych. Jest oczywiście zdecydowanie nowocześniejsze i pomaga zlokalizować ewentualne nieszczelności oraz sprawdzić wnętrze przewodów. Inspekcja obecnie odbywa się wyłącznie przy użyciu kamer cyfrowych. Należy jednak pamiętać, iż obejrzenie nie daje podstaw do zadecydowania o szczelności przewodów. Niektóre ubytki mogą być niewidoczne gołym okiem.

Gwiazdka, czyli KLUCZYK kominiarski – otworzysz drzwiczki i będziesz dziarski.
Kluczyk kominiarski, inaczej gwiazdka, wykorzystywana jest w celu otwierania drzwiczek wycier owych. Widząc kominiarza przeważnie kluczyk zauważymy zawieszony na jego pasie.

KOŁOWRÓT – w ukryte miejsca obrót.
Kołowrót stosowany jest do czyszczenia trudno dostępnych miejsc, umożliwia czyszczenie przewodów i kanałów od dołu. Wykonany jest z włókien węglowych. Decydujące znaczenie dla użyteczności kołowrotków ma wykorzystanie w ich budowie giętkich prętów umożliwiających bezproblemowe przemieszczanie się do miejsc z ograniczonym dostępem.

KULA – obciążenie godne króla.

Kula kominiarska (obciążnik, przebijak) jest wykorzystywana w celu dociążenia urządzenia wycierowego, które jest opuszczane w przewodach kominowych. Materiał, jaki jest wykorzystywany do jej produkcji to przeważnie żeliwo, żelazo albo guma. Zwykle kule mają masę 1,5 – 2 kg i są zawieszane na łańcuchu za pośrednictwem rozłącznych ogniw.

Kominiarska LINA – zawieszaj na niej i czyść w kominach.
Lina kominiarska wykorzystywana jest do czyszczenia kominów, a konkretniej zawieszania i późniejszego opuszczania urządzenia wycierowego w przewodzie kominowym. Jej długość wynosi zwykle 15 – 40 m, a wartość średnicy przekroju poprzecznego oscyluje wokół 10 – 12 mm. Do liny mocowane są inne narzędzia, takie jak kula kominiarska lub bolec.

LUSTERKO – powie przecie, ile prześwitu w przewodowym świecie.
Lusterko stosuje się do sprawdzania prześwitu w przewodach kominowych.

MIERNIK STĘŻENIA GAZOWEGO – z nim pomiar to nic trudnego.

Miernik stężenia gazowego CO – służy do pomiaru zawartości tlenku węgla (czadu) w powietrzu. Zwykle wykorzystuje sensor elektrochemiczny. Czułość ma kluczowe znaczenie i dlatego zwykle znajdziemy urządzenia o zakresie 1 – 1000 PPM i dokładności oscylującej wokół 5 – 10%.

PREPARATY – aby zmniejszyć straty.

Preparaty, np. katalizatory spalania sadzy i preparaty do usuwania sadzy. Są stosowane dla zmniejszenia zużycia paliwa, konserwacji urządzeń, utrzymania czystości, usuwania nalotów i niedopuszczania do ich osadzania oraz w wielu innych celach poprawiających własności użytkowe i eksploatacyjne.

PRZEPYCHACZ, czyli sztolcówka – wszystko czyste jak „nówka”.
Przepychacz, potocznie sztolcówka, znajduje zastosowanie w czyszczeniu zarówno górnych jak i dolnych otworów wycierowych. Przepychacz jest wykorzystywany w celu wyczyszczenia i udrożnienia przewodów, kotłów, kanałów i pieców. Głowica przepychacza znajduje się na pręcie elastycznym, który zwykle jest wykonany z jednego lub kilku skręconych ze sobą drutów stalowych. Długości prętów nie są ujednolicone, zależą od indywidualnych potrzeb. Wyróżniamy przepychacze miękkie, stalowe, z tworzywa oraz do czyszczenia mechanicznego (zwykle ze szczotką o nylonowych włosach).

SZCZOTKI WYCIOROWE – do pracy zawsze gotowe.

Szczotki wyciorowe spotkamy zwykle o średnicach 20, 25, 40, 60, 80 lub 100 cm. W ich budowie możemy wyróżnić zacisk blaszany oraz płaskie druty stalowe bądź włókna z tworzywa sztucznego.

TERMOMETRY KOMINIARSKIE – bez dotyku mierz, bo parsknę.

Termometrami najczęściej stosowanymi są pirometry, czyli termometry bezdotykowe. Jest to szczególnie cenne, gdy kominiarz chce zmierzyć temperaturę powierzchni trudnodostępnych, podłączonych do prądu lub będących w ruchu.

Kominiarski WOREK – wynosząc poprawisz humorek.
Worek kominiarski stosowany jest do wynoszenia sadzy i gruzu po czyszczeniu. Worek zwykle zakończony jest prostokątną ramką.

Post ABC kominiarstwa – nazewnictwo, nazwy i przeznaczenie poszczególnych narzędzi kominiarskich pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Sadza jest to produkt powstający w trakcie niepełnego spalania paliw i innych materiałów zawierających w swoim składzie chemicznym znaczne ilości węgla. Jednym ze składników sadzy jest amorficzna postać węgla. Co więcej osad ten zawiera zwykle drobne struktury grafitopodobne, niewielkie ilości fulerenów i struktur fulerenopodobnych oraz resztki spalanych substancji organicznych, np: tłuszcze i popiół. Wyżej wymienione substancje w połączeniu stanowią zagrożenie dla ludzkiego zdrowia, dlatego tak ważne jest usuwanie sadzy z naszego otoczenia. W sadzy znajduje się dużo związków rakotwórczych, toksycznych, mutagennych oraz teratogennych, które są realnym niebezpieczeństwem dla człowieka, a także jego otoczenia – fakt ten potęguje wagę, jaką należy przykładać do usuwania i utylizacji tego produktu spalania.

Pierwszym rodzajem sadzy jest sadza szklista. Powstaje ona na skutek palenia mokrym drewnem. Drugim powodem jest dostarczana zbyt mała ilość powietrza do spalania. Efektem tych dwóch niewłaściwych działań jest uzyskanie zbyt niskiej temperatury w palenisku. Ta z kolei powoduje odparowanie wody z niewysuszonego wcześniej drewna, a nie jego palenie. Sadza szklista odkłada się na ścianach komina i utwardza w wysokiej temperaturze, gdy uda nam się wreszcie mocno rozpalić w kominku. Skutkiem osadzania się sadzy jest stopniowe zmniejszanie się światła komina, co powoduje spadek ciągu i dalsze intensywne odkładanie się kolejnych jej warstw. Grozi to samoistnym zapłonem sadzy szklistej, przy którym z komina strzelają wysoko w górę płomienie.

Ważne jest, by pamiętać o spalaniu materiałów stałych o jak najmniejszej wilgotności, dotyczy to szczególnie drewna. W ten sposób zapobiegamy powstawaniu niekorzystnych warunki, które powodują gromadzenie się olejowych, smołowych i grafitowych osadów w komorze spalania.

Sadza miałka z kolei najczęściej ulega zapaleniu w trakcie obsługi paleniska. Dochodzi wówczas do przedostania się iskier z przegarnianego w palenisku opału (żaru) do komina poprzez uniesienie ich ciągiem kominowym. Podczas pożaru tego rodzaju sadzy z komina wysypują się iskry – płonące płatki sadzy. Gaszenie odbywa się przez użycie sita kominowego, bądź też mokrej płachty. W ten sposób zapobiega się rozprzestrzenieniu pożaru na inne obiekty.

Ostatni rodzaj sadzy to sadza smolista. Posiada w swoim składzie szereg łatwopalnych węglowodorów, które w wyniku wzrostu temperatury w kominie ulegają odparowaniu, tworząc gazową mieszankę łatwo zapalną. W trakcie pożaru sadzy temperatura w kominie przekracza 1000°C. Płonąca sadza smolista – smoła – może doprowadzić do eksplozji, ponieważ znajdujące się w niej węglowodory tworzą z powietrzem substancje związki wybuchowe. Dlatego niezwykle ważne jest, aby nie dopuścić do zaślepienia komina spływającą smołę. W akcji gaśniczej najczęściej używa się grubo oczkowego łańcucha, którym rozbija się puchnącą smołę. W przypadku braku łańcucha używa się kamieni, które z dużą energią wrzucane są do płonącego komina. Ten rodzaj sadzy – sadzę smolistą – bardzo trudno jest usunąć. Najczęściej nie wystarczy wyczyszczenie komina szczotkami kominiarskimi. Z nagromadzoną i zapieczoną sadzą kominiarze przeważnie radzą sobie, wypalając ją (najlepiej pod nadzorem strażaków) i dopiero potem czyszcząc przewody. Sadzę tę można też odkuć od wewnętrznych ścian komina. Jednak decyzję o sposobie czyszczenia komina powinien podjąć mistrz kominiarski mający odpowiednie świadectwa kwalifikacyjne.

Dawniej kominiarze wchodzili do kominów w celu wyczyszczenia ich z sadzy – to przesądzało o ich smukłej posturze. Obecnie do czyszczenia przewodów kominowych z sadzy używa się zwykle wałków rotacyjnych. Na ich końcu znajduje się obrotowa szczotka lub łańcuch które czyszczą dokładnie z osadów wewnątrz ciągów. Drugim sposobem usuwania sadzy jest tradycyjny zestaw linowy z kulami i szczotkami. Od wielu lat w wyposażeniu kominiarza znajdziemy tradycyjne skrobaki i drążki służące do nieskomplikowanego usuwania sadzy z kominów. Często stosowane jest także wypalanie przy użyciu palników opuszczanych na łańcuchu. Ostatnio na popularności zyskuje frezowanie kominów, które poza dobrym czyszczeniem zapewnia optymalny, kształt czyszczonym powierzchniom. Korzystanie z narzędzi do usuwania produktów spalania jest zarezerwowane dla specjalistów.

Oczywiście pożarem sadzy są zagrożone wszystkie kominy. Nie tylko te, w których odłożył się któryś w wyżej wymienionych rodzajów sadzy, ale wszystkie nieczyszczone regularnie. Przepisy zobowiązują do czyszczenia kominów. Mówi o tym konkretnie § 30 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (DzU nr 80, poz. 563). Zgodnie z nim trzeba czyścić przewody wentylacyjne, dymowe, spalinowe. Najczęściej, bo cztery razy w roku, trzeba to robić w domach, które są opalane węglem, drewnem lub innym paliwem stałym. Rzadziej, bo dwa razy w roku, czyści się wspomniane przewody w domach opalanych gazem, olejem lub innym paliwem ciekłym, natomiast przewody wentylacyjne – raz w roku. Przepis dotyczy domów, w których jest kotłownia lub piec grzewczy. Za niedopełnienie obowiązku można dostać mandat.

Jak wspomniane było powyżej, sadza stanowi poważny problem w instalacjach grzewczych opalanych węglem. Osadza się w instalacji kominowej stanowiąc w ten sposób zagrożenie pożarowe. Co więcej, uniesiona w powietrze stanowi uciążliwe zanieczyszczenie powietrza i powierzchni na którą opada. Z wielu badań naukowych wynika także, że wdychanie powietrza zawierającego opary sadzy powoduje choroby układu oddechowego i krwionośnego. Ponadto, efektem mogą być również zmiany nowotworowe. Poprzez gromadzenie się jej w przewodach kominowych uniemożliwiony jest spalin z komina, co może skutkować zatruciem spalinami.

Z ekonomicznego punktu widzenia powstawanie sadzy jest również niekorzystne. Sadza, jako niespalona forma węgla jest przyczyną spadku sprawności urządzeń grzewczych i przez to większego zużycia paliwa.

Biorąc pod uwagę aspekty społeczne, zdrowotne i ekonomiczne łatwo dojść do wniosku, że regularne czyszczenie kominów i całej instalacji grzewczej z osadzającej się w niej sadzy, jest niezwykle istotne. Pamiętajmy także, iż zawsze taniej oraz bezpieczniej jest usuwać sadzę, aniżeli skutki jej nagromadzenia.

Post Różne rodzaje sadzy i sposoby jej usuwania pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

W kuchniach w restauracjach, barach, pizzeriach, kebabowniach, knajpach z kuchnią azjatycką, grillowniach, punktach zbiorowego żywienia tj. stołówki szkolne i przedszkolne stosuje się okapy wyciągowe. Wraz z wyrzucanymi oparami do przewodów technologicznych trafiają substancje uboczne z procesów kuchennych: tłuszcz ze smażenia, pieczenia, i gotowania, dym z grilowania. Niewielka część cząsteczek tłuszczu wyłapywana jest przez filtry okapowe. Zdecydowanie większa część wędruje jednak dalej – do przewodów technologicznych.

Tam osadza się na wewnętrznych ścianach przewodów tworząc niekiedy kilkucentymetrowe warstwy łatwopalnej substancji. W ekstremalnych przypadkach przewody technologiczne wyciągowe, do których podłaczony jest okap kuchenny w restauracji są całkowicie zatkane. Taka sytuacja stwarza podwójne zagrożenie:

1. Ryzyko samozapłonu – przepływające przez przewody technologiczne gorące powietrze z nad okapu w połączeniu z tłuszczem zalegającym w przewodach technologicznych jest realnym zagrożeniem powstania pożaru.
2. Zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne – zalegający tłuszcz najczęściej po prostu gnije w przewodach technologicznych narażając zdrowie ludzi przebywających w punktach gastronomicznych

Co na to przepisy:

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 16 czerwca 2003 roku (Dz.U.2003 Nr.121, poz. 1138) W sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.W rozdziale 7 pt. „Instalacje i urządzenia techniczne” stwierdza się, że:

§ 30.1. W obiektach, w których odbywa się proces spalania paliwa stałego, ciekłego lub gazowego, usuwa się zanieczyszczenia z przewodów dymowych i spalinowych:

1. od palenisk zakładów zbiorowego żywienia i usług gastronomicznych – co najmniej raz w miesiącu jeśli przepisy miejscowe nie stanowią inaczej.

Warszawski Kominiarz wykonuje czyszczenia przewodów technologicznych, okapów restauracyjnych, przewodów wentylacyjnych w punktach gastronomicznych. Przeprowadzamy oględziny, przystosowujemy instalacje do czyszczenia – instalujemy rewizję, uszczelniamy przewody wyciągowe. Następnie przeprowadzamy czyszczenie chemiczne. Po zakończeniu prac wystawiamy protokół podpisany przez uprawnionego mistrza kominiarstwa. Jest to dokument stwierdzający przydatność instalacji wentylacyjnej do dalszej, bezpiecznej eksploatacji.

Prowadzimy stałą współpracę z punktami gastronomicznymi. Odpowiadamy za bezpieczne i higieniczne użytkowanie instalacji technologicznych w restauracjach.

Post Czyszczenie przewodów technologicznych wentylacji wyciągowej w restauracjach pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Tlenek węgla, potocznie zwany czadem, jest gazem silnie trującym, bezbarwnym i bezwonnym, nieco lżejszym od powietrza, co powoduje, że łatwo się z nim miesza i w nim rozprzestrzenia. Potencjalne źródła czadu w pomieszczeniach mieszkalnych to kominki, gazowe podgrzewacze wody, piece węglowe, gazowe lub olejowe i kuchnie gazowe. Powstaje w wyniku niepełnego spalania wielu paliw, m.in.: drewna, oleju, gazu, benzyny, nafty, propanu, węgla, ropy, spowodowanego brakiem odpowiedniej ilości tlenu, niezbędnej do zupełnego spalania. Może to wynikać z braku dopływu świeżego (zewnętrznego) powietrza do urządzenia, w którym następuje spalanie albo z powodu zanieczyszczenia, zużycia lub złej regulacji palnika gazowego, a także przedwczesnego zamknięcia paleniska pieca lub kuchni, czy też zapchanego i nieszczelnego przewodu kominowego lub uszkodzonego połączenia między kominami i piecami. Szczelnie pozamykane okna (czasami jeszcze dodatkowo uszczelnione), pozaklejane kratki, brak otworów wentylacyjnych w drzwiach łazienkowych, jak również brak regularnych kontroli drożności przewodów wentylacyjnych i kominowych sprawiają, że w naszych mieszkaniach lub domach możemy nie być bezpieczni. W niewietrzonych pomieszczeniach bardzo łatwo może dojść do tragedii. Do zatruć często dochodzi w nowo wyremontowanych mieszkaniach, z nowymi piecami, nie mającymi indywidualnych przewodów napowietrzających i gdzie z przyczyn oszczędnościowych zlikwidowano (zasłonięto) przewody wentylacyjne, a okna i drzwi są zbyt szczelne. Mieszkanie doskonale szczelne „nie oddycha”; brak dostępu tlenu może doprowadzić do tragedii.

Podstawową przyczyną zatruć jest niepełne spalanie, do którego może dojść np. gdy zbyt szczelnie zamknięte są okna, brak jest właściwej wentylacji. Powoduje to powstawanie tlenku węgla i utrudnia jego odpływ. Tyle spalin wypłynie na zewnątrz, ile świeżego powietrza napłynie do pomieszczenia. Przede wszystkim należy więc zapewnić możliwość stałego dopływu świeżego powietrza do paleniska (pieca gazowego, kuchenki gazowej, kuchni węglowej lub pieca) oraz swobodny odpływ spalin. Ponadto należy regularnie sprawdzać prawidłowość działania urządzeń mogących być źródłem tlenku węgla, szczelność wewnętrznych instalacji gazowych, przewodów kominowych i wentylacyjnych oraz kanałów nawiewnych.

Toksyczne działanie tlenku węgla wynika z jego większego od tlenu (250–300 razy) powinowactwa do hemoglobiny, zawartej w erytrocytach krwi. Tworzy on połączenie zwane karboksyhemoglobiną (CO + Hb → COHb), które jest trwalsze niż służąca do transportu tlenu z płuc do tkanek oksyhemoglobina (połączenie tlenu z hemoglobiną). Dochodzi więc do niedotlenienia tkanek, co w wielu przypadkach prowadzi do śmierci. Już wdychanie powietrza ze stężeniem 0,16% objętościowego CO, powoduje po dwóch godzinach zgon. O ile przy większych stężeniach (pow. 0,32%) pierwszymi objawami zatrucia jest silny ból głowy i wymioty, to mniejsze stężenia powodują przy względnie krótkim wdychaniu jedynie słaby ból głowy i zapadanie w śpiączkę, jednak i te stężenia powodują po dłuższym kontakcie śmierć.

Kto narażony jest na działanie tlenku węgla?

Na działanie tlenku węgla narażona jest każda osoba przebywająca w środowisku nim skażonym. Efekty działania czadu, przy takim samym stężeniu, mogą się jednak różnić.

Do grupy największego ryzyka należą:
1. noworodki i niemowlęta (obok normalnej hemoglobiny występuje u nich hemoglobina płodowa, która wiąże dwukrotnie więcej tlenku węgla, niż zwykła hemoglobina),
2. dzieci,
3. kobiety ciężarne,
4. osoby w podeszłym wieku,
5. osoby z wadami serca oraz chorobami oskrzelowo-płucnymi,
6. osoby z wadami serca oraz niewydolnością układu oddechowego.

Cięższym zatruciom ulegają także osoby wykonujące prace związane z dużym wysiłkiem fizycznym, które znacznie szybciej, niż podczas odpoczynku, ze względu na zwiększoną częstość i głębokość oddechu, pochłaniają dawki trujące, a nawet śmiertelne.

Jak zapobiegać zatruciu?

1. dokonywać okresowych przeglądów instalacji wentylacyjnej i przewodów kominowych oraz ich czyszczenia. Gdy używasz węgla i drewna, należy to robić nie rzadziej, niż raz na 3 miesiące. Gdy używasz gazu ziemnego czy oleju opałowego – nie rzadziej, niż raz na pół roku. Zarządca budynku lub właściciel ma obowiązek m.in. przeglądu instalacji wentylacyjnej nie rzadziej niż raz w roku, uchylić okno w mieszkaniu, gdy korzystasz z jakiegokolwiek źródła ognia (pieca gazowego z otwartą komorą spalania, kuchenki gazowej lub węglowej),
2. nie zasłaniać kratek wentylacyjnych i otworów nawiewnych,
3. przy instalacji urządzeń i systemów grzewczych korzystać z usług wykwalifikowanej osoby,
4. użytkować sprawne technicznie urządzenia, w których odbywa się proces spalania; zgodnie z instrukcją producenta kontrolować stan techniczny urządzeń grzewczych,
5. stosować urządzenia posiadające stosowne dopuszczenia w zakresie wprowadzenia do obrotu, w sytuacjach wątpliwych należy żądać okazania wystawionej przez producenta lub importera urządzenia tzw. deklaracji zgodności, tj. dokumentu zawierającego informacje o specyfikacji technicznej oraz przeznaczeniu i zakresie stosowania danego urządzenia,
6. w przypadku wymiany okien na nowe, sprawdzić poprawność działania wentylacji, ponieważ nowe okna są najczęściej o wiele bardziej szczelne w stosunku do wcześniej stosowanych w budynku i mogą pogarszać wentylację,
7. systematycznie sprawdzać ciąg powietrza, np. poprzez przykładanie kartki papieru do otworu, bądź kratki wentylacyjnej; jeśli nic nie zakłóca wentylacji, kartka powinna przywrzeć do otworu,
8. często wietrzyć pomieszczenie, w którym odbywa się proces spalania (kuchnie, łazienki wyposażone w termy gazowe), a najlepiej zapewnić nawet niewielkie rozszczelnienie okien,
9. rozmieścić czujki tlenku węgla w tej części domu, w której śpi Twoja rodzina. Dla zwiększenia bezpieczeństwa dodatkowe czujki warto umieścić w każdym pomieszczeniu,
10. nie spalać węgla drzewnego w domu, garażu, na zamkniętej werandzie itp., jeżeli pomieszczenia te nie mają odpowiedniej wentylacji,
11. nie zostawiać samochodu w garażu z włączonym silnikiem, nawet jeżeli drzwi do garażu pozostają otwarte,
12. nie bagatelizować takich objawów jak: duszności, bóle i zawroty głowy, nudności, wymioty, oszołomienie, osłabienie, przyśpieszenie czynności serca i oddychania, gdyż mogą być sygnałem, że ulegamy zatruciu czadem; w takiej sytuacji należy natychmiast przewietrzyć pomieszczenie, w którym się znajdujemy i zasięgnąć porady lekarskiej.

Jakie są objawy zatrucia tlenkiem węgla?

Lekki ból, mdłości, wymioty, ogólne zmęczenie i osłabienie – lekkie zatrucie, nasilający się ból głowy, senność, zaburzenia świadomości i równowagi, trudności z oddychaniem, oddech przyśpieszony, zaburzenia rytmu serca – średnie zatrucie, drgawki, utrata przytomności – ciężkie zatrucie. Osłabienie i znużenie, które czuje zaczadzony oraz zaburzenia orientacji i zdolności oceny zagrożenia, powodują, że jest on całkowicie bierny (nie ucieka z miejsca nagromadzenia trucizny), traci przytomność i – jeśli nikt nie przyjdzie mu z pomocą – umiera.

Instalujemy detektory tlenku węgla, sprawdzamy regularnie drożność przewodów kominowych i prawidłowość działania wentylacji w mieszkaniach. Zapraszamy do kontaktu: tel. 530 118 530

Post Tlenek węgla – zabójczy czad pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.

Wałek ręczny lub mechaniczny zasilany wiertarką, wykonany z tworzywa GFK. Jest to solidny i trwały rodzaj przepychacza stosowany do przewodów kominowych o większych średnicach. Obsługą tego przepychacza zajmują się dwie osoby. Zaletą tego urządzenia jest brak konieczności wychodzenia na dach i wykonywanie czyszczeń od dołu.

Innowacyjne rozwiązanie węgierskiej firmy Kompozit do mechanicznego czyszczenia przewodów wentylacyjnych, spalinowych oraz dymowych. Zbudowane jest z zasobnika w którym znajduje się 20mb zwijanego węża, w środku którego wprowadzony jest kabel zasilający. Na końcu węża znajduje się mechaniczna tuba która wprowadza szczotkę w ruch wirowy. W zasobniku znajdują się ponadto dwie baterie zasilające o napięciu 12V, które są w stanie umożliwić całodzienną pracę urządzenia bez konieczności ładowania. Max. rozmiar szczotki to 300mm. Waga całego urządzenia to 5,6kg, natomiast sama tuba czyszcząca to 0,5kg. Narzędzie obsługiwane przez jedną osobę. Przeczytaj więcej o tym urzadzeniu

Mechaniczne wałki rotacyjne Virra o długości 10m tzw. lekkie (ok. 2kg) – obsługiwane przez jedną osobę napędzane wkrętarką, Jest to uniwersalne narzędzie kominiarskie, które zastępuje kule i linę, przepychacz, wycior kominiarski. W zalezności od rodzaju użytej szczotki może znaleźć zastosowanie w wielu rodzajach czyszczeń. Wystarczy podłączyć wałek rotacyjny do wkrętarki i gotowe. Materiał z którego wykonana jest zewnętrzna część wałka to odporne na ścieranie elastyczne tworzywo. W środku znajduje się specjalnie zaprojektowany rdzeń, dzięki czemu można bez problemu dotrzeć w nawet najbardziej kręte miejsca. Jednym z producentów ww zestawów do mechanicznego czyszczenia kominó i wentylacji jest polska firma Virra, więcej o szczotkach obrotowych Virra do mechanicznego rozbijania sadzy można przeczytać na stronie www.virra.pl

Alternatywa dla liny z kulą i szczotką. W tradycyjnych czyszczeniach słabo zabrudzonych przewodów wentylacyjnych, bardzo lekki i poręczny. przepychacz obsługiwany przez jedna osobe. Wykonany jest z elastycznego i odpornego na ścieranie drążka GFK.

Post Czyszczenie kominów i wentylacji pojawił się poraz pierwszy w Warszawski Kominiarz - kompleksowe usługi kominiarskie.